HcTeP

 

มันอาจจะช้าไปสักหน่อยที่กล่าวถึงหนังเรื่องนี้ เพราะหนังเรื่องนี้ฉายไปสองปีกว่าแล้ว

 

แต่ตอนที่เข้าฉายที่ไทยตอนนั้นเป็นเพียงหนังเล็กๆมีโรงไม่กี่โรงเลยไม่เข้าตาสักเท่าไร

 

แต่ต้องบอกว่า หลังจากที่ผมได้ดูหนังเรื่องนี้ ก็ชอบได้อย่างง่ายดาย

 

ตัวหนังเองนั้นเรียบง่าย เนื้อหาหลักๆก็ไม่มีอะไร

 

แต่จุดเด่นคือบทของหนังเอง และวิธีการเล่าเรื่องที่เยี่ยม

 

หนังเลือกใช้วิธีการเล่าเรื่องแบบ Cross-Cross

 

ซึ่งใช้เหตุการณ์ซ้ำๆเล่าย้อนไปย้อนมา ผ่านมุมมองของตัวละครแต่ละตัว

 

การเปลี่ยนมุมมองและพลิกโทนของหนังเรื่องนี้ ทำได้ดีจริงๆครับ

 

สุดท้ายนี้ คือแง่คิดที่หนังเรื่องนี้ฝากเอาไว้

 

การที่หนังพยายามหลอกล่อและลวงคนดูอาจจะกำลังบอกเราว่า

 

ในโลกแห่งวัตถุนิยมนี้ คนจะโกหกหลอกลวงกันยังไงก็ได้

 

โลกใบนี้เราจะเห็นเป็นอย่างไร มันก็อยู่ที่ใจของเรามองนั่นเอง

 

*~ ~*

 

ส่วนหนังในโรงตอนนี้ ต้องบอกว่าชอบเรื่อง The Proposal มาก

 

เป็นหนังที่ดูแล้วยิ้มได้ตลอดเรื่อง ฉากก็สวย เรื่องราวก็ดี

 

และก็อดคิดไม่ได้ว่าการมีชีวิตอยู่ที่เมืองเล็กๆแบบนั้น คงมีความสุขไม่น้อย

 

ไม่อยาก Spoil มาก เอาเป็นว่าเป็น Drama Romance ที่ยอดเยี่ยมครับ !

 

 

โลกเสรีอย่างที่เราเห็นในปัจจุบัน จริงๆแล้วเรามีอิสรภาพมากเพียงใด

 

ผมอ่านบทสัมภาษณ์ของบริษัทอาหารรายใหญ่แห่งหนึ่งที่ให้สัมภาษณ์ว่า

 

เรื่องความปลอดภัยเป็นหน้าที่ของ อ.ย. รับรอง

 

เป้าหมายของเราคือการเพิ่มผลผลิตให้มากที่สุด

 

ผลจากการมุ่งแต่แสวงหาผลประโยชน์นี้เอง

 

ทำให้เกิดผลลัพธ์ตามมาที่น่าเศร้าใจ

 

จริงๆแล้วคนเราสามารถบริโภคพืชได้มากกว่าแปดหมื่นชนิด มี 3000 ชนิดถูกใช้อยู่เสมอ

 

แต่ปัจจุบันมีพืชเพียง 8 ชนิดที่เป็นอาหารถึงร้อยละ 75 ของอาหารทั้งโลก

 

แย่ไปกว่านั้นพันธุวิศวกรรมทำให้กระบวนการผลิตลดลงเหลือเพียง 3 ชนิด (ข้าวโพด ถั่วเหลือง อีกอันจำไมได้)

 

เสรีภาพของอาหารกลับต้องขึ้นอยู่กับเสรีภาพของพันธุ์พืช

 

ที่ถูกปรับแต่งตัดต่อพันธุกรรมเพื่อเพิ่มผลผลิตให้ถึงขีดสุด

 

ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นสิทธิบัตรของบริษัทต่างๆที่จะเอาไปแข่งกัน"ปั้ม"ผลผลิตให้ได้มากที่สุด

 

ผลก็คือความหลากหลายทางธรรมชาติหายไป ยิ่งไปกว่านั้น

 

เขตป่าสำคัญของโลก(อย่างอเมซอน)ก็ถูกคุกคาม เพียงเพื่อการปลูกถั่วเหลือง

 

ฟังแล้วก็รู้สึกเศร้าใจ 

 

*~ ~*

 

เราอาจคิดว่าเรามีอิสรภาพทางอาหาร มีอะไรเยอะแยะเต็มไปหมดให้เลือกกิน

 

แต่จริงๆแล้วของทั้งหมดนั้น ถูกแปรรูปมาจากผลิตภัณฑ์แทบจะอย่างเดียวกัน

 

ที่เหลือเขาก็เอามาตกแต่ง เปลี่ยนให้ดูสวยน่ากิน

 

และเราก็ดูเหมือนจะถูกใจกับรูปลักษณ์ภายนอกเหล่านั้น

 

ผมคิดว่าสิ่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงอิสรภาพด้านอื่นๆในสังคมเมือง

 

ซึ่งมีแต่สิ่งฉาบฉวยเต็มไปหมด

 

และแท้จริงแล้วเราตระหนักถึงแก่นของสิ่งเหล่านั้นแค่ไหน?

 

 

"โตแล้วแตก แตกแล้วโต" ประโยคนี้สามารถให้คำนิยามของเครือสหพัฒน์ได้อย่างดี

 

ผมเริ่มสนใจศึกษาธุรกิจของสหพัฒน์ก็เพราะ "โกะ"

 

โกะจัดว่าเป็นหมากกระดานที่ไม่เหมือนหมากกระดานอื่นๆ

 

เพราะส่วนใหญ่หมากกระดานอื่นเช่นหมากรุกจะมุ่งเน้นไปที่การทำลายคู่ต่อสู้

 

แต่สำหรับเกมโกะนั้น หัวใจสำคัญคือการไม่คิดทำลายคู่ต่อสู้และสร้างตัวเองให้แข็งแรง

 

ใครที่เกิดความโลภอยากทำลายคู่ต่อสู้มักจะเป็นฝ่ายแพ้ไปในที่สุด

 

สิ่งนี้เองเป็นกลยุทธ์สำคัญที่ชาวตะวันตกไม่ค่อยเข้าใจ

 

เพราะแนวคิดของชาวตะวันตกคือการตั้งเป้าหมายให้เป็น"ที่หนึ่ง"

 

ต้อง"เหนือกว่าดีกว่า"คู่แข่ง หรือแม้แต่ทำลายคู่แข่ง (เช่นการสร้างตัวของ ไมโครซอฟท์ vs แอปเปิ้ล)

 

ประธานของเครือสหพัฒน์คนปัจจุบัน (คุณบุณยสิทธิ์) จัดได้ว่าเป็นนักเล่นโกะฝีมือเยี่ยม

 

และท่านได้นำหลักการของโกะซึ่งเป็นศาสตร์อันลึกซึ้งของโลกตะวันออก

 

มาปรับใช้กับการบริหารธุรกิจได้อย่างน่าสนใจ

 

"เครือสหพัฒน์จัดได้ว่าเป็นบริษัทคนไทยที่ใหญ่ที่สุดรายหนึ่ง ประกอบไปด้วยบริษัทในเครือกว่า 300 บริษัท ความยืดหยุ่นของสหพัฒน์ เป็นเช่นดังต้นไผ่ สามารถพริ้วไหว แปรเปลี่ยนพลิกไปตามสถานการณ์ เครือสหพัฒน์เองถ้าเทียบสินค้าเป็นตัวๆ อาจไม่ใช่ที่หนึ่งในตลาด แต่มีสินค้าที่กว้าง พอรวมรายได้ทั้งหมดกลับใหญ่กว่า เมื่อคู่แข่งรุกหนักสหพัฒน์ก็ถอย เพราะยังมีสินค้าอื่นๆหล่อเลี้ยงเครืออยู่ ครั้นเมื่อคู่แข่งหยุด สหพัฒน์ก็รุก นี่จึงเป็นความยืดหยุ่นที่ทำให้สหพัฒน์ไม่ล้มง่ายๆ สามารถต่อกรกับบริษัทยักษ์ใหญ่จากต่างชาติและทำให้เล็กได้เปรียบยักษ์ "

 

*~ ~*

 

เมื่อวานไปกินข้าวแถวทองหล่อเนื่องจากรอคิวนาน ผมเลยมีโอกาสแวะไปเดินเอมโพเรียม

 

เมื่อก่อนเคยมาเรียนพิเศษที่นี่พักใหญ่ แต่หลังจากนั้นก็แทบไม่ได้มาอีกเลย

 

เดินไปร้านเก่าๆ แวะที่คุ้นเคย บางร้านก็ไม่อยู่แล้ว

 

รู้สึกไม่เหมือนเดิม แค่รู้สึกว่ามันเปลี่ยนไป

 

 

ผมดูการแสดงคอนเสิร์ตของไมเคิล แจคสัน

 

ช่างเป็นการแสดงที่เปี่ยมไปด้วยพลัง

 

เพียงแต่ยิ่งดูก็ยิ่งเศร้า

 

คนที่คงไม่ใครปฏิเสธได้ว่าเขาเป็นอัจฉริยะ

 

แต่ก็ต้องพบกับความตกต่ำและร่วงหล่นจากฟ้า

 

สุดท้ายก็เหลือเพียงความทรงจำที่ติดอยู่กับคนอื่น

 

และบางทีคนเราก็แปลก

 

ทำไมต้องมานั่งคิดระหว่างจำกับลืม ทั้งๆที่สุดท้ายมันก็คือจำเหมือนกัน

 

*~ ~*

 

เมื่อวานไป Foodland แถวบ้าน ตอน 4 ทุ่มกว่า ไปซื้อของกินเข้าบ้าน

 

ระหว่างที่กำลังเดินเลือกขนมอยู่นั้น

 

ก็เจอยิปโซกับยิปซีแบบระยะประชิดมาเดินเลือกของเหมือนกัน

 

มาในชุดบ้านๆเลย แต่น่ารักมาก ><

 

 

 

Thank you for the time, you gave me "me".

 

Mom