"โตแล้วแตก แตกแล้วโต" ประโยคนี้สามารถให้คำนิยามของเครือสหพัฒน์ได้อย่างดี

 

ผมเริ่มสนใจศึกษาธุรกิจของสหพัฒน์ก็เพราะ "โกะ"

 

โกะจัดว่าเป็นหมากกระดานที่ไม่เหมือนหมากกระดานอื่นๆ

 

เพราะส่วนใหญ่หมากกระดานอื่นเช่นหมากรุกจะมุ่งเน้นไปที่การทำลายคู่ต่อสู้

 

แต่สำหรับเกมโกะนั้น หัวใจสำคัญคือการไม่คิดทำลายคู่ต่อสู้และสร้างตัวเองให้แข็งแรง

 

ใครที่เกิดความโลภอยากทำลายคู่ต่อสู้มักจะเป็นฝ่ายแพ้ไปในที่สุด

 

สิ่งนี้เองเป็นกลยุทธ์สำคัญที่ชาวตะวันตกไม่ค่อยเข้าใจ

 

เพราะแนวคิดของชาวตะวันตกคือการตั้งเป้าหมายให้เป็น"ที่หนึ่ง"

 

ต้อง"เหนือกว่าดีกว่า"คู่แข่ง หรือแม้แต่ทำลายคู่แข่ง (เช่นการสร้างตัวของ ไมโครซอฟท์ vs แอปเปิ้ล)

 

ประธานของเครือสหพัฒน์คนปัจจุบัน (คุณบุณยสิทธิ์) จัดได้ว่าเป็นนักเล่นโกะฝีมือเยี่ยม

 

และท่านได้นำหลักการของโกะซึ่งเป็นศาสตร์อันลึกซึ้งของโลกตะวันออก

 

มาปรับใช้กับการบริหารธุรกิจได้อย่างน่าสนใจ

 

"เครือสหพัฒน์จัดได้ว่าเป็นบริษัทคนไทยที่ใหญ่ที่สุดรายหนึ่ง ประกอบไปด้วยบริษัทในเครือกว่า 300 บริษัท ความยืดหยุ่นของสหพัฒน์ เป็นเช่นดังต้นไผ่ สามารถพริ้วไหว แปรเปลี่ยนพลิกไปตามสถานการณ์ เครือสหพัฒน์เองถ้าเทียบสินค้าเป็นตัวๆ อาจไม่ใช่ที่หนึ่งในตลาด แต่มีสินค้าที่กว้าง พอรวมรายได้ทั้งหมดกลับใหญ่กว่า เมื่อคู่แข่งรุกหนักสหพัฒน์ก็ถอย เพราะยังมีสินค้าอื่นๆหล่อเลี้ยงเครืออยู่ ครั้นเมื่อคู่แข่งหยุด สหพัฒน์ก็รุก นี่จึงเป็นความยืดหยุ่นที่ทำให้สหพัฒน์ไม่ล้มง่ายๆ สามารถต่อกรกับบริษัทยักษ์ใหญ่จากต่างชาติและทำให้เล็กได้เปรียบยักษ์ "

 

*~ ~*

 

เมื่อวานไปกินข้าวแถวทองหล่อเนื่องจากรอคิวนาน ผมเลยมีโอกาสแวะไปเดินเอมโพเรียม

 

เมื่อก่อนเคยมาเรียนพิเศษที่นี่พักใหญ่ แต่หลังจากนั้นก็แทบไม่ได้มาอีกเลย

 

เดินไปร้านเก่าๆ แวะที่คุ้นเคย บางร้านก็ไม่อยู่แล้ว

 

รู้สึกไม่เหมือนเดิม แค่รู้สึกว่ามันเปลี่ยนไป